Buran buram ego

Ego insanın nasıl algılandığının farkında olamama hastalığıyla tavan yapan bişiy. Hayatla sadece gözükmek üzerinden bağ kurduruyor. Görünmek kısmıyla ilgilenmiyorlar. Bir cinnet! Bir cinnet... rahatlatır... hafifletir... cinnet gayet iyidir.

Yalanın bini bir para!

Dostuzdur, arkadaşızdır, iyiyizdir, hoşuzdur ve iyi  de vakit geçiriz. Yıllar geçince anlarız ki geçirlilen zaman kocaman bir hiç. Tüm hikaye yaşanmışlıkta. Yaşarken sınarız birbirimizi. Biraz şanslıysak hayat bir sürü mevzu verir de daha erken sınarız birbirimizi.

Sevgiliye doğruyu söylemenin ruhsal çekinceleri! :))

Hemen hemen herkesin deneyimlediğini düşündüğüm bir sendromdur sevgiliye doğruyu söyleme. İki kişilik bir hayatı oldurmaya çalışmak inanılmaz bir performans gerektirir. Çişin bile gelse hesap etmen gereken bir kişinin varlığı sürekli umuzlarında. Mutluysan farkedilir bir şey değil tabii bu. (ben mutluyum aman ha yanlış anlaşılmasın.) Ben şahsen mükün olduğunca şevfaf olmanın yollarını arıyorum. Fakat deneyimlerim bunun hiç de akıllıca bir yöntem olmadığını gösterdi bana. Ne zaman bir sıkıntımdan bahsetsem mutlaka bunu açıklarken asıl sıkıntımdan daha büyük sıkıntılar yaşıyorum. Hatta bazen büyük ve gürültülü bir bomba gibi patlayıp her tarafı organlarımın parçalarıyla bulamaktan korkuyorum. Sadece bu görüntü bir kaç saniye gözümün önüne gelip kayboluyor. Dikkat dürüst ve açık olma sevdası içinizi şişire bilir. Benden size dost tavsiyesi. :)